مراسم هفتگي غروب هر دوشنبه ها

ساعت 19:30

بابل - اجابن - مسجد قائميه

یابن الحسن ^{(عج الله)}

 

دوباره اهل می شوم اگر که دعوتم کنی

 

دوباره شیعه می شوم  اگر هدایتم کنی

 

دوباره با تو می شوم همیشه اهل انتظار

 

فقط به یک نگاه خود اگر اشارتم کنی

 

تمام دردهای من یقیین ، که خوب می شوند

 

اگر میهمان شوی ، شبی عیادتم کنی

 

قسم به چشم فاطمه ، که چشم پاک می شوم

 

اگر که سهم دیدنت  میان هیأتم کنی

 

مر مران ! که سالهاست ذاکر ولایتم

 

ولی بکش ! که از خجالت تو راحتم کنی

 

تمام سال ، نوکر همیشۀ فاطمه ام

 

به آبروی مادرت مگر اجابتم کنی !

 

منم مریض ومثل من ، هزار ها مریض هست

 

دخیل مادرت زدم که  خود طبابتم کنی

 

بگو به مادرت که من منتظر زیارتم

 

خدا کند روز جزا خودت شفاعتم کنی .

 

مکتب الزهرا(س)

ده نکته ، چهل توصیه(نکته هفتم الی دهم)

برای برگزاری برنامۀ هیئت ومراسم عزاداری

نکته هفتم : کودکان

1- در حین برگزاری مراسم باید مراقب کودکان بود؛ هم کودکانی در بین دسته ها وگروه ها شرکت دارند و هم کودکانی همراه والدین ، یا به تنهایی ، برای تماشا آمده اند .

2- تشکیل دسته های خاص برای کودکان با نظارت بزرگترها که مسئول مشخصی هم داشته باشد ، نظم بیشتر وکاهش دغدغۀ گرداندگان و والدین را موجب خواهد شد .

3- از حضور و شرکت کودکان در مراسم ، استقبال بیشتری شود و به شیوه های مختلف ، مانند تشکیل دستۀ خاص ، شال گردن دادن بانشان خاص دیگر ، سپردن کارهای متناسب با سن آنان و.... انگیزۀ حضورشان را تقویت می کند.

نکته هشتم : نذورات

1- کسانی که احسان و نذری برای این ایام دارند ، حتما وبه طور مکرر ، نیت را برای خودشان یادآوری کنند و قبل از شروع نذر ، نذر خود را بررسی کند .

2- سعی کنید تا حد امکان ، نذورات به مستحقان برسد . همسایگان نیازمند در اولویت قرار دارند.

3- در تقسیم نذورات ، تبعیض قائل نشوید ، گاه در خانواده ها برای فامیل به تناسب دوری و نزدیکی و میزان صمیمیت ، نذری کنار می گذارند و یا در مراسم و در پذیرایی و توزیع نذورات ، از بانیان و گردانندگان ، هر کس مراعات اطرافیان خود را می کند که به طور حتم ، نیت کار را خدشه دار می سازد .

نکته نهم : رعایت بهداشت

1- در تهیه و توزیع نذورات ، مسائل بهداشتی به طور کامل رعایت شود . گاه با این توجیه که همه ثواب کار خیر بهرمند شوند ، عدۀ زیادی در تهیۀ نذری دخالت می کنند و نکات بهداشتی نادیده گرفته می شود تا حد ممکن کسانی را که می توانند در تهیۀ نذری مشارکت داشته باشند ، از قبل مشخص کنید .

2- اگر چه در سالها ی اخیر ، استفاده از ظروف یک بار مصرف رواج زیادی پیدا کرده است ، با توجه بهمشکلات زیست محیطی این ظروف دورۀ بسیار طولانی بازیافت آنها ، بهتر است ، تا جایی که امکان دارد، از این ظروف استفاده نشود . به کار بردن ظروف سبکی که بارها قابلیت استفاده دارند (مانند میلامین) توصیه می شود .

3- قند وسایر خوردنی را برروی فرش قرار ندهید . د رصورت توزیع خرما ، میوه یا مواد غذایی از این قبیل ، حتما کسانی رابرای جمع آوری مواد زائد تعیین کنید . همیشه به تعداد کافی سطل تمیز زباله که داخل آن کیسه زباله قرار داده شده است در مساجد و تکایا موجود باشد .

نکته دهم : صدا و سیستم صوتی

1- استفاده از اکو و سیستم های قوی صوتی در مراسم مختلف ، از جمله مراسم عزاداری  رواج مناسب و نا به جایی پیدا کرده است. هیئت های عزاداری تصور می کنند با استفاده از این امکانات ابهت و شکوه فعالیت خود را بیشتر می کنند ! در صورتی که صدای طبیعی انسانی زیباتر ودلنشین تر است . افرط ذر استفاده از دستگاه های صوتی به ویژه زمانی که خوب تنظیم هم نشده باشند ،خستگی ، کسالت و بی حوصلگی شرکت کنندگان رادر مراسم موجب می شود . این موضوع در فضاهای بسته از شدت بیشتری برخودار است .

2- نوحه سرایان به مردم فرصت دهند که اشعار را خودشان تکرار کنند . در حین تکرار مردم وقتی نوحه سرا بااستفاده از صدای قوی دستگاه ها ، با صدای طبیعی مردم همراه می شود ، به دلیل چیرگی صدای دستگاه ها برای صدای عادی مردم در عمل انگیزۀ آنان برای همراهی کاهش می یابد .

3- یک مشکل اساسی در سیستم صوتی نبود تسلط استفادهکنندگان به کاربری دستگاه هاست . این دستگاه ها صدا را تقویت می کنند تا حدی که همه به راحتی بشنوند ؛ نه اینکه شدت صدا حدی افزایش پیدا کند که آزار دهنده باشد ! اگر چه هیچ کس به دلیل احترام به نوع مراسم ، به خود اجازه نمی دهد اعتراض کند .

کسانی که روزهای انقلاب را به یاد دارند ، می دانند که ابهت و عظمت راهپیمایی با هم آوایی و هم صدایی مردم بود و از امکانات صوتی موجود کمتر استفاده می شد؛ بنابراین وضع مقرراتی برای محدودیت درکاربرد دستگاه های صوتی ضرورت دارد .

 

ده نکته ،چهل توصیه(نکته پنجم وششم)

برای برگزاری برنامۀ هیئت ومراسم عزاداری

نکته پنجم : محتوای سخنرانی ها و مراثی

1- انتخاب سخنرانان در مراسم عزاداری  بسیار مهم است ؛ چرا که اولا این ایام ، زمانی است که مردم آمادگی و پذیرش بیشتری برای راهنمایی دارند و ثانیا فرصت بسیار مناسبی برای بیان فلسفه قیام عاشورا و همچنین آشنا ساختن همۀ مردم (به ویژه نوجوانان وجوانان ) با واقعیات اسلام و تشیع است ؛ بنابراین گردانندگان اصلی چنین مراسمی باید بدانند که اگر در انتخاب سخنران دقت نکنند ، فرصت های ارشاد را از دست خواهند داد.

2- سخنرانان ومرثیه سرایان باید به اقتضای جلسه اشراف داشته باشند وتوجه کنند که چه کسانی در مراسم شرکت کرده اند ، چه آمادگی هایی دارند و چه نوع پیام هایی برای آنان منایب است ...

اقتضای زمانی و ارتباط مسائل با زمان حال و بیان وظایف فردی و جمعی در شرایط حاضر نیز باید مد نظر باشد. لازم به ذکر است که خلوص نیت و شخصیت مثبت سخنران و نوحه سرا در انتقال مطالب و تأثیر گذاری پیام ، نقش به سزایی دارد .

3- در مراسم باید به بازخورد پیام ها نیز توجه شود . سخنران جلسه باید توجه کند که مطالبش چه تأثیری دارد و شنوندگان چه عکس العملی نشان می دهند ؟  مرثیه سرایان و نوحه سرایان نیز باید توجه کنند که مردم از مراثی و نوحه ها چگونه استقبال می کنند ؟ نحوۀ تکرار مردم ، بازخورد مناسبی است و نشان می دهد که چقدر پیام برای شنونده جا افتاده است .

نکته ششم : شعائر و فرایض اسلامی

1- در روزهای تاسوعا و عاشورا و سایر روز هایی که هیئتی ها برای عزاداری گرد هم وی آیند ، حتما نماز جماعت برگزار شود.

2- همۀ وظیفه دارند که حال یکدیگر را مراعات کنند و کاستی ها رامحترمانه به یکدیگر تذکر دهند . قیام امام حسین (ع) برای احیای فریضۀ امر به معروف ونهی از منکر بود واین امر،وظیفه همگانی است.

3- اعمالی مانند قمه زنی و یا سایر کارهای غیر متعارف ، با عنایت به فتاوای مراجع عظام تقلید ، تناسبی باشئون این ایام ندارد.

4- امکان استفاده های آموزشی از این ایام نیز باید مد نظر باشد . استفاده از جملات وسخنان امامان دربارۀ نماز ، آداب واخلاق اسلامی ، تربیت و فرزند پروری ، نظم ، تقوا و.... می تواند بسیار به جا وموثر باشد . در بیشتر مساجد و تکایا نوشته ها و پیامهای نصب شده بر در ودیوار ، تکراری و محدود به مناسبت ایام است .

  

 

                                      ده نکته ، چهل توصیه(نکته سوم وچهارم)

                                برای برگزاری برنامۀ هیئت و مراسم عزاداری

نکته سوم : نظم

1 – تا حد امکان برنامه ها را رأس زمان مقرر شروع کنید .

2 – به سخنرانان و نوحه سرایان تأکید کنید ، حتما سر وقت در جلسه حضور یابند .

3 – برای برگردانندگان ، وظایف مشخص و تعریف شده معین کنید . نگویید ، جلسۀ امام حسین (ع) است وهر طور شده می گردد! رعایت نظم بر شکوه و جلوۀ مراسم می افزاید .

4 – در روزهای تاسوعا وعاشورا ، وظایف گردانندگان و میاندار ، ترتیب و مسیر حرکت ، آرایش صف ها ، روش و سبک سینه زنی یا زنجیرزنی و سایر فعالیت ها ، باید از قبل برای همه روشن شود . بهاین تکته باید در هیئت هایی که سابقۀ کمتری دارند با ترکیب هیئتی هر ساله عوض می شود ، بیشتر توجه شود .

5 – عوامل نظم مراسم با علایم و نشان های مخصوصی مشخص باشند .

6 – در صورت امکان ، از علامت یا نشان ویژه برای نفرات دسته ، مانند شال ، لباس هماهنگ ، پیشانی بند و... استفاده شود .

نکته چهارم : گردانندگان و بانیان

1 – سعی کنید تا حد امکان با همه ، رفتار یکسانی داشته باشید . گاه دریک هیئت ، شاید به صورت ناخودآگاه و غیر عمدی به یک مسئول ، یک ثروتمند ویا هر انسانی شاخص دیگری ، توجه بیشتری می شود . فراموش نکنید ، همه برای امام حسین(ع) آمده اند و تبعیض بین مردم ، باعث می شود ، بیشتر آنان رنجیده شود .

2 – دخالت بیش از حد دربرگزاری مراسم ، مانند دستور دادن مداوم و جابه جا کردن نفرات در صفوف ، ناراحتی و آزردگی شرکت کنندگان را موجب می شود.

3 – رفتار توأم با متانت و احترام میانداران و گردانندگان ، تأثیر به سزایی د رآرامش و نظم عزاداری و همچنین بهرمندی معنوی بیشتر از مراسم دارد .

4 – سعی کنید از ابتکارات و کارهای جدیدی که متناسب با شئون مراسم باشد ، استفاده کنید . در مراسم شام غریبان در بعضی از هیئت ها وقتی چراغ ها خاموش است ، تعدادی کودک شمع به دست به جمع وارد می شوند و مظلومیت بازماندگان روزعاشورا رابرای حاضران تداعی می کنند . نحوۀ سیاه پوس کردن فضا و استفادۀ به جا از پیام های عاشورایی ، در تعدادی از هیئت ها به شکل های متفاوت و جالبی صورت می گیرد .

 

ده نکته ، چهل توصیه(نکته اول و دوم)

برای برگزاری برنامۀ هیئت و مراسم عزاداری

نکته اول : نیت

1 – به هنگام حضور ومشارکت در مراسم عزاداری ، در هر لحظه و هر فعالیتی به یاد داشته باشید که چرا وبرای چه به آستان امام حسین (ع) آمده اید و چه عواملی در حضور شما را در این جمع داشته است؟

2 – سخنرانان ونوحه سرایان نیز سعی کنند ، اهمیت خلوص وپاکی «نیت» را تذکر دهند .

3 – از مقایسۀ خود با دیگران ، چه در حالت فردی و در چه حالت گروهی اجتناب کنید . یادتان باشد ، آنچه مهم است ، نیت کار است ؛ نه زرق و برق آن ! مثلا دیده می شود که گاه گروه ها و دسته های عزادار به دلیل چشم وهم چشمی با یکدیگر ، وسایل و تهجهیزاتی را همراه می آورند که درعمل ضرورت چندانی ندارد .

گاهی عزاداران وگروه ها با مقایسۀ فعالیت خود باگروه ها دیگر به آنها ایراد می گیرند تا تلاش و کار خود را برتر و بهتر نشان دهند  . به طور حتم چنین اعمالی به نیت آنها خدشه وارد می سازد .

4 – هر مشکلی که از طرف کس یا کسانی پیش می آید و اسباب ناراحتی و دلگیری شما می کند ، نباید شما را نسبت به مراسم ، بدبین کند . زود به نیت خود مراجعه کنید و کدورت ها و بد بینی ها را از دل خود بزدایید .

5 – این ایام ، فرصت مناسبی برای فراگیری کار گروهی و مشارکتی است . به طور گروهی بیندیشید وبه نوبۀ خود کوشش کنید ، نیت و انگیزۀ حضور دیگران را در مراسم تقویت کنید

 

نکته دوم : رعایت آداب و اصول اجتماعی

1 – اگر در جایگاه شرکت کننده و یا گرداننده و بانی درمراسم  ، حضور دارید و روند مراسم چندان بروفق مراد شما نیست ، زیاد سخت نگیرید . ممکن است اصرار شما برای به نظم در آوردن امور و یا رعایت کردن بعضی مسائل ، دیگران را ناراحت کند . در این وضیعت باز به نیت خود مراجعه کنید .

2 – به موقیعت و وضیعت اطرافیان ، توجه داشته باشید . در شلوغی جمیعت می خواهید از بین مردم رد شوید ، مشغول سینه زنی یا زنجیرزنی هستید ، می خواهید در بین دستۀ عزادار ، جایی برای خود باز کنید و... در همه حال ، وضیعت دیگران را رعایت کنید.

3 – اگرچه خوش رفتاری درهمه جا توصیه می شود ، در مراسم عزاداری سالار شهیدان و به ویژه روزهای تاسوعا وعاشورا ضرورت بیشتری دارد . به همه احترام بگذارید ودر صورت نیاز به دیگران کمک کنید .

4 – در ، پذیرایی ها، ضمن پیش بینی و تدارک همۀ امکانات لازم ، سعی کنید به یکسان توجه داشته باشید تا سوء تفاهمی پیش نیاید .

5 – در اشاعۀ اخلاق اسلامی و رفتارهایی مانند تواضع ، سلام کردن  ، رعایت حال بزرگترها و اجتناب از گناه و ظن بد ، پیشقدم باشید .

                                                                                                                   

حنجره های انقلاب

                    فریاد گر شعر عاشورا                    

پیشینه شعر عاشورایی در برخی نقل وقول ها به روز عاشورا برمی گردد وطبیعی است که اولین جلوه های مرثیه های عاشورایی در شعر عرب خود رانشان داده است . بعدها  در شعر فارسی ، از همان سال های نخست یعنی از سال 251 قمری که شعر فارسی متأثر از شعر عربی شکل گرفت ، انعکاس حماسۀ عاشورا در شعر فارسی دیده شد ؛ برای نمونه  ((کسایی مروزی )) از اولین شاعران  به سامان رسیدۀ شعر فارسی است که تحلیلی از روز عاشورا در شعرش داشته ، اگر چه نگاه وی بیشتر به مصیبت ها معطوف شده است .

شعر فارسی متأثر از عاشورا در یک تقسیم بندی کلی به سه دوره تقسیم می شود ؛ دورۀ نخست باشعر ((محتشم)) به اوج می رسد ؛ یعنی شعر فارسی شروع شود ، با محتشم به اوج می رسد و در نگاهش به بیان مصیبت های عاشورا می پردازد ؛ بنابراین این دورۀ شعر فارسی سرشار از ماتم ها و حزن ها وبیان مصیبت های عاشوراست . در دورۀ دوم نگاه شعر فارسی به شعر عاشورا تغییر می کند و از نگاه حزنی به گناه حزنی به نگاه عرفانی تبدیل می شود . شاعران عاشورایی در این دوره ، امام حسسین(ع) را سالک طریق عرفان می دانند ؛ کسی که سیر و سلوک  عرفانی به شعر عاشورایی را «عمان سامانی » پی ریزی  کرد ، آن را به کمال رساند وبا مثنوی گنجیه الاسرار تمام کرد .

نگاه حماسی به شعر عاشورایی نیز نگاهی  است که به برکت انقلاب اسلامی و در نتیجۀ فراهم بودن بستری که انقلاب ودفاع مقدس فراهم کرد ، به وجود آمده است .

این نگاه آمیخته است از عرفان و حماسه . در ادبیات عاشورا پیش از آن ، بُعد حماسی قیام امام حسین (ع) در شعر فارسی وجود نداشت . انقلاب اسلامی نوعی نگاه آمیخته با عرفان و حماسه رادر شعر عاشورا به وجود آورد که به نظر من درست ترین و تأثیر گذارترین نگاه ممکن به عاشورا ست . انقلاب ، این توفیق را حاصل کرد و شاعران انقلاب این شأن را یافتند که حنجره آنها فریاد گر این نگاه باشد .

 در خلال انقلاب اسلامی چه در سال های مبارزه برای پیروزی و چه در خلال پیروزی انقلاب و چه در ادامۀ مبارزات ، از جمله جنگ تحملی دفاع مقدس در همۀ شئون انقلاب ، الگوی ما و آن آرمانی که ما را به حرکت وا داشت و به ادامۀ مبارزه امید می داد ، حماسۀ حسینی بود . ما تابلوی زنده ای از عاشورا در مقابل خود ادامه می دادیم و با همۀ ابر قدرت های دنیا مبارزه می کردیم . در این میان نقش شاعران را نیز نباید فراموش کرد .

اینکه گفته می شود ، انقلاب متأثر از عاشوراست ، نکتۀ بسیار مهمی است که نباید نادیده گرفته شود ، اهمیت ، آنجایی مشخص می شود که امام(ره) هم با الگو قراردادن امام حسین(ع) به عرصۀ انقلاب پا گذاردند ؛ همچنین جبهه های ما هر روز تکرار حادثۀ عاشورا را شاهد بودند.

امروز نیز پس از پیروزی انقلاب و دفاع مقدس ، عاشورا به مثابۀ یک جریان ، پویا و برقرار است . درست است که عاشورا یک روز بود و تمام شد ؛ اما مواضعی که فرهنگ عاشورا در آن روز اتخاذ کرد ، مواضع نظامی خاص نبودند که تنها زمان جنگ استفاده شوند ، بلکه می توان این مواضع را به سایر حوزه های معرفتی تعمیم داد ، سنگرهای رزمندگان ما در زمان جنگ و سنگر امام حسین (ع) در روز عاشورا سنگر نظامی ، فرهنگی ، اعتقادی و معنوی بود ، مسئاۀ مبارزه نیز آن ارزش ها حضور دارند و همان طور که رزمندگان ما اکنون در سنگرهای دیگری مدافع ارزش ها هستند ، شعر عاشورا نیز باید د راین پاره از زمان صورت خود را عوض کند و در جبهه های فرهنگی ، عدالت خواهی و حق طلبی ارزش ها وآرمان های عاشورایی را حفاظت کند .

همان طور که در بسیاری از غزل های عاشقانه ای که این روز ها از برخی حنجره های اصیل سروده می شود ، رده پای عمیق فرهنگ ایثار و شهادت و پیام عاشورا را شاهد هستیم که انسان را به عشقی می خواند که از خاک بر می کند و به افلاک فرا  می خواند ؛ عشقی که مارا به ترک تعلقات پست دینوی فرا می خواند ، عشقی که ما را به انسانیت  ، محبت  فداکاری و ایثار فرا می خواند.

در این مورد عده ایمتعتقدند که باید شاعران رابه تکاپوی بیشتر در این عرصه واداشت ؛ اما من معتقدم که شاعری که دل در گرو این آرمان ها وارزش ها داشته باشد ، آرمان ها خواه ناخواه در شعرش نشان داده می شود . ممکن است گاهی شاعر در شعری ارتباط مستقیم با عاشوراپیدا کند ، یاشاعری باشد که غیر مستقیم متأثر از این ارزش ها به سرودن شعر پرداخته باشد ؛ اما باید گفت ، این آثار در گستردۀ شعر معاصر ما کماکان حضوری پررنگ دارند ؛ بنابراین نباید این نکته را از نظر دور داشت که تا این مفاهیم در شاعری درونی نشده باشد ، ما نمی توانیم با سفارش و توصیه و موج آفرینی این فضا را به وجود آوریم و حتی به موج آفرینی در این عرصه هم نیازی نداریم ر؛ چرا که جامعۀ ما جامعه ای مذهبی است ، جامعۀ حسینی است و هنوز که هنوز است ، انقلاب ما را به حماسۀ حسینی پیوند می زند و زمینه ای برای خلق آثار خوب و ماندگار فراهم می کند .

ما باید به خودسازی ها بپردازید تا دل های مشتاقی که دل در گرو این ارزش ها دارند ، زمینۀ خلق وبروز بیشتری پیدا کنند و در ادامۀ ادبیات عاشورایی زمینۀ بروز بیشتری پیدا کند ؛ همچنین باید تلاش کنیم ، آسیب های موجود به دقت شناسایی و بر طرف شوند ، سیاست گذاری ها و الگوپذیری ها هوشمندانه باشد و تعریف نازل و سطحی از ادبیات عاشورایی نداشته باشیم .

افزودن بر همۀ این مسائل ، موضوعات و چهره هایی را خلق کنیم که شکل گیری آثار شاخصی را به ارمغان آورند . ما باید از نظر هنری ، نگاه و متحوای آثار درخشان و به شدت متعالی را شناسایی ومطرح کنیم تا الگویی برای نسل آینده باشند .

                                                                            « یاداشتی از مصطفی محدثی خراسانی »

میلاد امام مهدی (عج الله) بر همگان مبارک

 

باز آ دلم گرفته                 ای ناجی زمانه            

 ازاین غبار هستی           از این غم شبانه

هر شب به یاد رویت          با ماه همنشینم      

  غمگین و دلشکسته        در کنج آشیانه

میلاد تو عزیزم                   میلاد خوب نور است    

 شادم عزیز زهرا               نرگس زده جوانه

ای صاحب دو دنیا                شیعه شده است تنها    

 ما منتظر به راهیم              برگرد سوی خانه

ای نورچشم حیدر               ای منتقم مادر 

هر روز مادر تو                     دارد ترا بهانه        

السلام علیک یا اباصالح المهدی (عج الله)

 

گفتم که خدا مر مرادی بفرست

غفلت زده ام  ! باب نجاتی بفرست

فرمود : که با زمزمۀ ((یا مهدی ^{((عج الله))}))

نذر گل نرگس صلواتی بفرست .

هیئت مکتب الزهرا(س)

((آسیب شناسی هیئات))

          نقش تشکیل های مردمی دینی در توسعه و ارتقای کیفی فرهنگ دینی جامعه

 

(( فرهنگ اسلامی ، اساس وهدف توسعۀ فرهنگی است. )) امام خمینی (ره)

(( توسعۀ مشارکت های مردمی در عرصۀ دینی ، برنامه ریزی و اقدام های لازم برای حمایت از هیئت های مذهبی و تشکل های دینی با رویکرد بهبود کیفیت فعالیت ها و پرهیز از خرافات وانحرافات .)) بند (س) مادۀ 4 توسعه

امروز جامعه ای توسعه یافته تلقی می شود که بتواند در کنار شاخص های اقتصادی بر معیار آموزش و اطلاعات و در حقیقت عنصر دانایی اجتماعی تأکید کند . در چنین جامعه ای، تشکل های دینی  و مردمی با درک شاخص های فهم دین، توسعۀ فعالیت های قرآنی ، ایجاد شور و شعور در فعالیت جوانان ، گسترش جغرافیایی دینی، داشتن نیاز فرهنگی هدفمند ، سازماندهی عناصر جبهۀ فرهنگی انقلاب و توجه به پوشش فرهنگی و فکری نسل جوان ، می توانند نقش بسیاری در بالابردن  آگاهی های گوناگون و ضروری  جامعه به عهده بگیرند و تاکنون نیز توانسته اند تا حدودی جامعه رتدر نیل به تعالی و ترقی  همه جانبه یاری کند.

اگر مضلات جامعه را به خوبی بشناسیم و اهمیت سازمانی مردم  نهاد رادر حل مشکلات در نظر بگیریم ، کمبودهای فکری ، دیدگاه های  غلط  وموانع مفهومی و فرهنگی را که وجود دارد ، می توان به جامعه معرفی کرد . در این بین تشکل های دینی عملآ در نوسعۀ پایدار جوامع نقش بسیار مهمی بر عهده دارند و به عنوان نیروی محرکه در رشد و توسعل فرهنگی جامعه ، عامل مهمی به شمار می آیند . اگر بخواهیم در کشورمان  توسعه  یا پیشرفتی اتفاق بیفتد ، باید مزیت ها و ضعف های  فرهنگی خودمان را بشناسیم .

توسعه به آموزش وآگاه سازی و آماده کردن افکار عمومی برای بهره برداری از امکانات مادی و معنعوی نیاز دارد . دراین میان نقش تشکل های مردم نهاد به عنوان یکی از پارمتراهای مهم توسعۀ فرهنگی آشکار می شود ودر جامعه با کارکردهای تبلیغی ، اطلاع رسانی ، آموزشی ، تفریحی و سرگرمی خود به توسعۀ همه جانبه کمک می کند .

توسعۀ فرهنگی به عنوان وجه فرهنگی توسعۀ ملی باید بتواند راهبردی لازم را برای کشف و شکوفایی عناصر مساعد در فرهنگ جامعه به کارگیرد؛ از این رو توسعۀ فرهنگی باید جامعه را در کسب ورشد اصالت ها ، خلاقیت ها و فضیلت های اجتماعی به مدد بازشناسی و بازآفرینی فرهنگ مستعد خودی یاری دهد ؛ د رعین حال با مشارکت  دادن همۀ مردم جامعه در فرهنگ آفرینی و تقویت  و گسترش رقابت های سازنده ، راه همگانی کردن فرهنگ را بگشاید ؛ به عبارتی حاکمیت تفکر عالمانه و طراحی مدبرانه در عرصۀ توسعۀ فرهنگ دین  .

راهکارهای نقش آفرینی تشکل های مردم نهاد در توسعه و ارتقای کیفی فرهنگ دین جامعه

•         راه اندازی انجمن های تخصصی فرهنگی دینی (کانون شاعران مذهبی و...)

•         ایجاد وافزایش تعاملات درون و برون استانی و تعامل باعناصر تآثیر گذار

•         رویش وپویش در فعالیت ها

•         توجه به هویت ایرانی اسلامی و مد نظر قرار دادن وحدت ملی

•         تعامل با نشریات دینی

•         ایجاد تشکل های ایجابی مانند تشکل مروجین فرهنگ عفاف و حجاب ، مبارزه با اعتیاد ، افسران جنگ نرم و...

•         ایجاد ارتباط مستمر با گروه های مرجع و تلاش در کادر سازی نیروهای متهد و متخصص

•         نهادینه سازی  توسعۀ فعالیت ، سواد و فرهنگ قرآنی در بین تشکل ها

•         استفاده از ظرفیت موجود در رسانه های مکتوب و تصویری و الکترونیکی (سایت ها) برای اطلاع رسانی دینی و تبین و تعمیق معارفی ، وابسته به تشکل های مردمی و دینی است.

به عنوان حسن ختام این یاداداشت متذکر می شوم ، امام خمینی (ره) توسعه را دارای پنج  ویژگی بر شمارد :

1.      جامعه مفهوم توسعه به نحوی که همۀ ابعاد وجود انسان را فرا می گیرد .

2.      فرهنگ اساس توسعه است .

3.      استقلال فرهنگی ، عامل اصلی توسعه و وابستگی فرهنگی ، عامل اصلی توسعه نیافتگی است .

4.      فرهنگ اسلامی ، اساس و هدف تو سعۀ فرهنگی است .

5.      تربیت و تعالی  انسان ، شرط توسعه و غایب آن است. 

                                                  معاون ادارۀ کل فرهنگی  سازمان تبلیغاتی اسلامی

((آسیب شناسی هیئات))

                                       هیئت های مذهبی وسیاست زده گی

جملۀ (( سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ماست ))که منسوب به شهید مدرس است، از مشهورترین و مؤثرترین جملات تاریخی است که می تواند عنوان بخش مهمی از تاریخ ما نیز باشد. شاید دقیقا ندانیم که شهید مدرس از این جمله، چه معنا و نظریه ای را اراده کرده است؛ اما امروز این جملۀ کوتاه ، معانی متفاوتی یافته است . معانی ساده و فهم آن، این است که دین ما (اسلام) از سیاست جدا نیست و دینداران نباید سرنوشت اجتماعی خود رابه دیگران بسپارد.

تا اینجا هیچ مشکلی وجود ندارد و شاید حتی مخالفی هم نداشته باشد . به جز دینداران ، گروه های دیگر انسانی هم نمی تواند از سیاست کناره بگیرند و هیچ حساسیتی به کشتی ای که بر آن سوارند ، نداشته باشند . این جملۀ افلاطون ، خالی از حقیقت نیست که «انسان یعنی حیوان سیاسی.» بنابراین کسی با سیاسی بودن و گرایش سیاسی داشتن مخالف نیست یا اگر مخالفتی هم باشد، در خور اعتنا نیست؛ اما متأسفانه از دین سیاسی و جملۀ « سیاست ما عیت دیانت ماست...» چندین معنای غلط وبیراه هم اراده شده است که من در اینجا به دو نمونه از آنها اشاره می کنم.

به گمان برخی ، «سیاست ما عین دیانت ماست...» یعنی معیار دیانت و آدمیت، سیاست است . اگر کسی با آنچه ما حق می دانیم ، هم سویی سیاسی داشت ، دیانت او نیز معتبر و پذیرفته است و اگر این هم سویی مفقود بود، او فاقد دیانت و اعتماد ناپذیر و تحمل ناپذیر است ! البته هیچکس این باور را به زبان نمی آورد ؛ ولی در عمل عده ای این گونه اند؛ به عبارت دیگر برخی گمان کرده اند که سیاست ما عین دیانت ماست ؛ یعنی نماز هم باید سیاسی باشد، روزه و روضه هم باید جو سیاسی باشد، دوست و دشمن را هم باید سیاست تعیین کند، هر بحثی را از هرجا که شروع می کنیم ، باید به سیاست برسانیم  و...  . این تصور غلط است ؛ زیرا دین سیاسی  یاسیاست  دینی به معنای اضمحلال دین ، نهادی الهی است که سیاست را هم در درون خود دارد ؛ اما هرگز در سیاست خلاصه نمی شود . بهترین دلیل براین مدعا سیره انبیاء و اولیا(علیه السلام) و شیوۀ بزرگان دینی ما در طول تاریخ است . آیا این همه اختلاف و بگو مگوی سیاسی که در میان مردم و جوانان شایع است، میان مجتهدان بزرگ و مراجع تقلید هم هست ؟ هرگز! آیا آنان هم همدیگر را با ترازوی سیاست وزن می کنند؟ هرگز! آمیختگی دیانت و سیاست به معنای دادن کلید درهای دین و مسجدو هیئت های مذهبی به دست سیاست نیست، به معنای ترجیح نگاه سیاسی به افراد، برنگاه برادرانه نیست . قضاوت دربارۀ انسانها بر پایۀ مواضع سیاسی آنان ، نه سیاست است ونه دیانت؛ چه رسد به اینکه آمیزۀ آن دو باشد.

در آستانۀ عاشورای سال58 یعنی در اولین عاشورای پس از پیروزی انقلاب،امام  خمینی (ره) سخنرانی مفصلی دربارۀ عاشورا و عزاداری برای سیدالشهداء(علیه السلام) کردند، در بخشی از این سخنرانی می فرماید :

« باید ماه محرم وصفر را زنده نگه داریم به ذکر مصائب اهل بیت(علیه السلام) که باذکر اهل بیت(علیه السلام) زنده مانده است این مذهب تا حالا باهمان وضع سنتی باهمان وضع مرثیه خوانی... ماباید حافظ این سنت های اسلامی ، حافظ این دسته جات مبارک اسلامی که روز عاشورا ،در محرم و صفر ، درمواقع مقتضی به راه می افتد، تأکید کنیم که بیشتر دنبالش باشند.

محرم و صفر است که اسلام رانگه داشته است، فداکاری سید الشهدا سلام الله علیه است که اسلام رابرای ما زنده نگه داشته است . زنده نگه داشتن عاشورا با همان وضع سنتی خودش از طرف روحانیون ، از طرف خطبا، با همان وضع سابق واز طرف توده های مردم با همان ترتیب سابق که دسته جات معظم ومنظم ، دسته جات عزاداری بخواهید نهضت شما محفوظ بماند، باید این سنت ها را حفظ کنید؛ البته اگر چانچه چیزهای ناروایی بوده است سابق ودست اشخاص بی اطلاع از مسائل اسلام بودهف آنها باید یک مقداری تصفیه بشود؛ لکن عزاداری به همان قوت خودش باید باقی بماند و گویندگان پس از اینکه مسائل روز را گفتند ، روضه را همان طور که سابق می خواندند و مرثیه راهمان طور که سابق می خواندند، دبخوانند ومردم رامهیا کنند برای فداکاری.

این خون سیدالشهداست که خون های همۀ ملت های اسلامی را به جوش می آورد واین دسته جات عزیز عاشوراست که مردم رابه هیجان می آورد وبرای حفظ مقاصد اسلامی مهیا می کند .دراین امر نباید سستی کرد.»

تأکید امام(ره) در این سخنرانی بر حفظ وضع سنتی د رآن زمان، به این معنا بود که عاشورا مادر انقلاب است؛ نه فرزند انقلاب

                                                                                                            ( رضا بابا یی )

((آسیب شناسی هیئات))

             نسبت ناروا دادن در مداحی ها از نظر شرع مذموم است

                      گفت وگوی اختصاصی با آیت الله العظمی مکارم شیرازی

خطررواج و نفوذ خرافات در اشعار مذهبی و مداحی ها را چطور ارزیابی  می کنید؟

به نکتۀ حائز اهمیتی اشاره کردید؛ این روزها در گوشه وکنار گاهی به مسائل عجیبی برخورد می کنیم که در محافل دینی، برخی مداحان طرح می کنند و مبنای دینی ندارد. این مسئله خطری است که پاهای دین را به لطمه دچار می کند. به عقیدۀ من شاعران ومداحان باید از استفاده از اشعار خرافی وغلط در ادبیات دینی و مذهبی خوداری کنند؛ چرا که متأسفانه خسارات  فراوانی از این رهگذر دامن دین را گرفته و استفاده از ادبیات سخیف سطحی، وضیعت برخی مداحی رابسیار تنزل داده است؛ البته این مشکلات گریبان عده ای از شاعران ومداحان گرفته و راه سایر عزیزان فعال دراین عرصه که باایمان واعتقاد، به نشر دین می پردازند، نباید نادیده گرفته شود.

به نظر شما مشکل اصلی در سرودن اشعار مذهبی است یا  مداحی ها ؟

هر دوگروه! متأسفانه برخی شعرا، اشعاری در مورد ائمه(علیه السلام) می سرایند که حتی قرائت آنها در مجالس خصوصی خجالت آور است واین محصول کار و تلاش عوامل نفوذی است؛ ضمن اینکه برخی مداحان به جای یادآوری سیرۀ زندگی اهل بیت(علیه السلام) به نمایش جلوه های ندیدۀ ظاهری بزرگان دین می پردازند و این برای جامعه اسلامی جای تأسف بسیار دارد.

این ضعف به کجا برمیگردد ؟

اینکه متأسفانه برخی شاعران ومداحان به دلیل اینکه تحصیلات واطلاعات دینی کافی ندارد و به مسئلۀ کربلا، عاشورا وفرهنگ اهل بیت(علیه السلام) ضربه وارد می سازند . گاهی مجلس عزاداری در شأن ائمه(علیه السلام) نیست، گاهی گریه ها ، نعره ها، داد کشیدن وفریادهای ناهنجاردرمراسم پخش می شود که این احترام به مجلس امام حسین(علیه السلام) وعاشورا نیست، بلکه خطرناک و خسارت بار است.

چه آسیب های دیگری مداحی و اشعار آیینی را تهدید می کند ؟

مهم ترین خطرو آسیبی که عاشورا را تهدید می کند، نفوذ فرهنگ بیگانه غربی از طریق برخی رسانه هاست ونباید فرهنگ غربی برنوع مداحی و اشعار دینی ماحاکم شود.

متأسفانه گاهی می بینیم برخی مداحی ها به شیوه های غربی اجرا می شوند ومجالس هیچ شباهتی به عزاداری ونشر دین ندارد که این مسئله خسارات بسیاری در بر خواهد داشت. به عقیدۀ من با اینکه یادآوری عاشورا و فضایل اهل بیت(علیه السلام) اهمیت بسیاردارد؛ ولی دشمنان برای نفوذ وخدشه دار کردن فرهنگ عاشورایی مردم در تلاش هستند وامروز خطرهای بسیاری این میراث گرانبها راتهدید می کند. دشمنان با چند واسطه وترفندهای گوناگون تلاش دارند، مداحان وشاعران دینی را به سمت اهداف مغرضانۀ خود جلب کنند تابه این وسیله ارزش قیام امام حسین(علیه السلام) راتنزل دهند.

اما استفاده از الفاظ رکیک، توهین وافترا توسط عدۀ معدودی از مداحان چه توجیهی دارد؟

به طورقطع و یقین این کار از نظر شرعی اشکال دارد؛ ضمن اینکه متأسفانه گاهی دیده می شود، مجالس دینی به تریبون های سیاسی تبدیل شده اند و هدف در مسئله برگزاری این مجالس گم شده است. توهین و نسبت نارودادن به دیگران بسیار مذموم و ناشایست است و جا دارد، مداحان محترم دراین زمینه دقت ویژه ای مبذول کنند.

توصیۀ شما برای شکل گیری اصلاحات در این حوزه چیست ؟

باید تدبیر، اندیشه وبدون هر گونه شتاب زدگی این مشکل رابر طرف کنیم. اگر چه وسواس کار خوبی نیست، دراین زمینه باید وسواس بسیاری به خرج دهیم ودر ادبیات دینی دقت بیشتری داشته باشیم.

البته سهم رسانۀ ملی راهم نباید ندیده گرفت. رسانه ملی باید از مسائلی که بوی خرافه می دهد، پرهیز کند و مداحی هایی که ادبیات نازل وسطحی دارند، از این رسانه پخش نشود. مداحان وشاعران هم باید هوشیار باشند. نباید مداحان مابرای گریه گرفتن از مردم و جمع کردن جمعیت بیشتر، شعری بخوانند که کفر آمیز باشد یا مقام امام حسین(علیه السلام) رابا یادآوری خال و چشم وابرو تنزل دهند. باید مداحان وشاعران ما رسلت کار خود را باور کنند و دنبال رسالت اصیل خود باشند. نیاز امروز جامعۀ اسلامی فهم و گسترش دین در برنامه های دینی است و این مهم محقق نمی شود؛ مگر با اصلاح مداحی ها واشعار آیینی 0                              

                                                                                              گفتگو از : ملیحه پژمان

((آسیب شناسی هیئات))

                 فضای مداحی ها نباید به اغراض سیاسی آلوده شود

به نظر من در حقیقت مداحی صنفی است که زبانش زبان دین است ومداحان به گونه ای سخن گویان مذهبی تلفی می شوند؛ بنابراین ادبیات مداحی هم باید ادبیات دینی ومذهبی باشد.

الفاظ رکیک وزشت به یقین در ادبیات مداحی جایی ندارد ؛ چرا که چنین مسئله ای بامتانت وقاری که باید در دین ودین داری باشد هم خوانی ندارد.

در مورد اسم بردن از دیگران در مداحی ها باید ببینیم کجا، کی وچه کسی این عمل را انجام داده ونمی شود یک قاعدۀ کلی رابرای آن در نظر گرفت. باید ببینیم اسم چه کسی است و چه وضعیتی دارد؟

در ادبیات ما اسامی تاریخی بسیار به کار می بریم؛ مثل یزید،شمر ومعاویه؛ اما نسبت دادن به معاصران باید حساب شده باشد.

باید دید اوضاع چطور اقتضا می کند، اسم ببریم یاخیر؛ اماتوهین وافترا از گناهان کبیره است. در اسلام وهمۀ ادیان این اعمال به شدت نهی شده است و در ادبیات دینی ومداحی جایی ندارد.

نا گفته نماند ، بسیاری مداحان هستند که بسیار متین وموقر محافل را اداره می کنندو متأسفانه برخی هم رعایت نمی کنند؛ ولی نباید این مسئله رابه همه تعمیم داد. فضای مداحی ها نباید به اغراض سیاسی آلوده شود، بلکه باید در نهایت متانت و به دور از هر گونه نظریه پردازی شخصی وسیاسی برگزار شود تا مردم هم بهره ببرند.

مداح باید برای اعتلای دین حرکت کند و هتاکی و نسبت های ناروا در دین و سخنان اهل بیت (علیه السلام) بسیار نکوهش شده است0

((آسیب شناسی هیئات))

          برخی مداحان افکار موهوم را در میان مردم رواج می دهند

ادبیات مداحی و هیئتی باید بر مبنای اخلاص وسواد باشد.

دین اسلام با استفاده از الفاظ رکیک حین مداحی به شدت مخالف است وتأکید بزرگان دین مااین است که در نهایت ادب واحترام مجلس مذهبی برگزار شود .

جای تأسف بسیار دارد که برخی مداحان بدون شناختن رسالت اصلی خویش به این قبیل کارها دست می زنند . مجلس مذهبی مجلسی است برای شناساندن سیرۀ زندگی بزرگان دین و حال آنکه این بزرگان بسیار تأکید کرده اند که حرمت انسان به ویژه مسلمانان را حفظ کنیم .

این مجالس قداست دارد و عرضۀ تاخت و تازه های سیاسی وعرضۀ تفکرات فردی نیست .استفاده از هر واژه وکلمه ای در هیئت ها ودر حین مداحی مسئولیت بسیار دارد؛ چرا که مداح می تواند ذهن مخاطبان را به هر سویی که می خواهد سوق می  دهد ودر اسلام این رفتار بسیار مذموم و محکوم شد است .

دراین شرایط چه باید کرد ؟

به عقیدۀ من بروز این مداحی های موهوم مسئلۀ نوظهوری است ومثل بک ویروس که لحظه به لحظه درحال گسترده شدن است ، این شیوه های مداحی هم در حال گسترش است. من تأکید می کنم وظیفۀ نهادهای رسمی در حال حاضر رسیدگی محکم و قانونی برشیوۀ مداحی و ادارۀ مجالس مذهبی است؛ چرا که اگر که نظارت ها دقیق نباشد، به قول معروف قافیه را خواهیم باخت!

مداح اگر اخلاق نداشته باشد ، به خودش اجازه می دهد هر طور که دوست دارد مداحی کند. من چند وقت پیش عباراتی را از یک مداح در حین مداحی شنیدم که بسیار متأسف شدم. ضمن اینکه مداحان برجسته وبا اخلاص را شایستۀ تقدیر می دانم؛ اما تأکید می کنم نباید از کنار برخی مداحان سودجو به راحتی گذشت. برخی مداحان ساحت معنوی مداحی رابا محل کسب درآمد اشتباه گرفته اند . تأکید می کنم محافل مذهبی این چنینی می تواند ذهن مردم را به شبهه دچار کند 0

                                                                                         ((آیت الله حسن ممدوحی))

((آسیب شناسی هیئات))

                        توهین و افترا در مداحی ها مبنای شرعی ندارد

براساس آموزه های  دینی  و قرآنی به ما برای اهانت کردن به دیگران اجازه نداده اند . قرآن صریح بیان می کند : ((خدایان و بت های کفاررا ناسزا نگویید که کفار هم به خدای شما جسارت نکنند.))

چنان در کلام مولای متقیان هم می بینیم که ایشان حتی به سخت ترین دشمنانشان هرگز توهین و جسارت نمی کردند . ایشان عقیده داشتند نباید به دشمنان اسلام توهین کرد تا آنها هم اجازه توهین به اهل بیت ((علیه السلام)) را پیدا نکنند؛ اما چه شده که ما  این روزها به جای تاسی به مولای متقیان از توهین و افترا در هر مکانی فرو گذار نمی کنیم ؛ به ویژه محافل و مجالس مذهبی و بسیار جای تعجب دارد که چرا این آسیب گریبان برخی مداحان محترم را گرفته و آنها از فضای محافل مذهبی به نفع مقاصد سیاسی بهره می گیرند و مستقیم به انسان های حقیقی و حقوقی توهین می کنند و افترا می بندند؛ البته این با ذات روشنگری منافات دارد .

می توانیم در مجالس مذهبی روشنگری کنیم ؛ یعنی آرمان های حسینی را برای شناساندن اهداف سیدالشهداع و زندگی رستگارانه بدون غرض ورزی و سوگیری سیاسی طرح کنیم ؛ اما اینکه بیاییم به انسانها توهین کنیم و الفاظ رکیک به کار ببریم ، به یقین جز تحریک و خراب کردن ذهن عمومی مردم و نسل جوان راه به جایی نخواهیم برد ونه قانونی ومدنی .

حتی در عبارت ادعیه ها مثل زیارت عاشورا داریم که خدا لعنت کند آنها را به پایایه های اسلام ظلم  کرده اند و خون سید الشهداع را ریخته اند ؛ اما جسارت به دیگران ، آن هم در مداحی ها راهی است برای توهین های بعدی و آلوده کردن محافل دینی به مسائل غیر دینی . من از مداحان محترم می خواهم که شان دینی و اجتماعی خودشان را بشناسند و بر اساس آن مجالس را اداره کنند.0

                                                                                   ((حجةالسلام ماندگاری ))

(آسیب شناسی هیئات)

                                                خون ، گریه می طلبد!

بیمار می شویم گاهی و خون مسبب آن است. گاهی گلبول های قرمز ، گاهی فشار ودر کنار همهُ این گاه وبی گاه گریه ،گاهی که گریهُ خونمان پایین می آید ، بیمار می شویم وبیماری است و جست وجوی طبیب !

طبیب این بیماری-که نمی دانم نادر بنامم آن را با فرا گیر –همه جا نمی رود ! هیئت می شناسد و مسجد، روضه می شناسد و حرم ! واگر ما را نیاز بهبود است ، اگر همیشگی نباشد ، محرم را به سراغ او میریم  تا بالا برد در صد گریه خونمان را؛ گرچه این درد هیچ درمان قطعی ندارد تا زمان طلوع نور حقیقی که مرهمی است بر تمام آنچه مسبب درد است وبیماری است.

هیئت مکانی آشنا که وسعتش ، هم تورا گم می کند، هم یاری ات می کند، گمشده ات رابیابی. هیئت،مکانی که شاید کسی آنجا نشناسی ؛اما همه آنجا آشنایند وآشنایی شان تو راسبب نمی شود که نتوانی بلند بلند گریه کنی! هیئت جایی که حتی اگر 10 روز آنجا پایبند باشی، باآن مانوسی ؛گویا سالها ست آنجا زیسته ای !

هیئت را با منبرش می شناسیم و سخنرانی و مداحی اش  که مداح گرچه می داند کدام کلمات دل مستمع را به در می آورد، این  سخنران است که دل ها را آماده می کن ، بینش ها را بالا می برد، معرفت ایجاد می کند که گریه فقط از سوز دل نباشد، گریه ای باشد که تو را به حرکت وادارد تو را وادارد که گامی برداری برای دلیل گریه هایت واگر دلیل گریه هایت رافقط در 1400سال پیش جست و جو کنی، چگونه خواهی توانست گام برداری وتاریخ را بسازی ؟

هیئت را زنده می دانیم که پیوند می دهد مارا با تاریخی که تکرار می شود وپرچم حق وباطلی که به اهتراز برمی آید وبصیرتی که نیاز است در تشخیص حق وباطل پرچم ها ، هیئت رابصیرت ساز می دانیم که منبر می گرید وحرکت می آفریند. هیئت راروشنی بخش می خوانیم که نور می باشد در مسیر غبار آلود و ما را یاری می کند ، در صراطی که مستقیم است.

جمعی که جمع شده باشد تا حماسه بیافریند، با توکل بر دلیل گریه هایش ، پیوند دارد با گذشته و بصیرت دارد با حال  وحرکتی دارد برای ساختن آینده که نمی توان تاثیر منبر وهیئت را در آن نادیده گرفت و((دست خدا با جمع است)) . 

                                                                                            ((معصومه پرهیزکار))

برنامه ویژه آتی وبلاگ(آسیب شناسی هیئات)

با تشکر وقدردانی بی نهایت از نظرها وپیشنهادات وانتقادات دوستان و استقبال کنندگان از وبلاگ هیئت مکتب الزهرا(س)

باطلاع همه محّبان وعزاداران حضرت اباعبداله الحسین(ع) می رسانیم که هیئت در نظر دارد در جهت  آسیب ها وآفات وارده در نحوۀ عمکرد وشیوه های عزاداری هیئت ها (پیدایش سبکها جدید در اشعار،نحوه های سینه زنی و عزاداری و....) شروع به فعالیت کرده و مقالات وبررسی های صاحب نظران این مباحث اعم از علمای غطام،بزرگان ونظریه پردازان را در این موارد در وبلاگ مورد بررسی و 

آسیب شناسی  قرار دهد .

لذا از تمامی دوستان وحامیان و استقبال کنندگان عزیز وبلاگ در جهت یاری مان این امر مهم(چه با انتقاد یا پیشنهادات یا حتی ارائه مقاله یا مباحثی )تقاضای همکاری وحمایت ونظر دهی داریم .

تمامی پیشنهادات ، انتقادات یا نقدها برهر مقاله آسیب شناسی بدون تلفیص یاویرایش در ذیل آن مقاله با ذکر نام وآدرس اینترنتی درج خواهد شد.

 

یا حسین (ع)

دور می شد زنی زسر امّا               نیزه ها پر از گلِ سر بود

مشت ها مملو از بهانه وخون           گیس ها شلوغ وپرپر بود

کودکی روی نیزه می خندید              دائماً پدر پدر می گفت

بند قنداقه اش به روی خاک               سند جنگ نا برابر بود

نیزه هایی مسیر را طی کرد             یکنفر دائماً اذان می گفت

بادها هی پیام می دادند                  خبر از آیه های بی سر بود

دست های صمیمی یک زن              روی حفظ حجاب می جنگید

گرهُ او به روی معجرها                      اقتدای به حکم رهبر بود

شاعران هم چه خوب می فهمند       که فقط این صداست می ماند

    آیه های پیاپی قرآن                      سند جاریِ مکرر بود

                                           شعر عاشورایی

                                               (( سید مجتبی اله قلی پور))

                                                ((شاعر و مداح اهلبیت))

حضرت علی اصغر(ع)

به علی بسته شد راه نجات             موج کمتر بزن ای آب فرات

گل نازم لایی لایی پسرم                  با نگات آتیش نزن بر جگرم

گریه بس کن دیگه طاقت ندارم            نمی تونم واسه تو آب بیارم

ای که سوز عطش سوخته لبات          سینه مو زخمی نکن با پنجه هات

هر چقدر چنگ بزنی شیر نمی آد         دیگه بعد از عمو آب گیر نمی آد

اونیکه تشنه هارو آب میداده                حالا دستش توی صحرا افتاده

                                          ((لایی لایی اصغرم))

حضرت علی اکبر(ع)

بچه ها غرقه به خون بابا اومد          نیمه جون بابا ز قتلگاه اومد                   

گمونم تو صحرا مهمونی شده          سرتا پای بابامون شده خونی                                         

تن اکبر شده قبلهُ بابا                      کنارش نشسته رو خاک عزا

می گه ای جوونای هاشمی ام          ببرید این غنچهُ فاطمی ام

من که طاقت ندارم خیمه بیام            دیگه نیست تاب وتوان توی پاهام

                                                                       شاعر: محمد علی شهاب

                                                             

حضرت ابوالفضل العباس(ع)

ای که آوارۀ چشمان تو دریا می شد

غرق د رنیل غمت حضرت موسی می شد

همه دیدند به روی بدن تو هر تیر

با چه زوری بغل تیر دگر جای می شد

رفتی وباد سیاهی طرف مَعجر رفت

اوّل بی کسی زینب کبری می شد

مادرم آمد و عطر نفس علقمه ات

پر طرفدارترین روضهُ دنیا می شد

بیا وگرنه در این انتظار خواهم مرد

اگر که بی تو بیاید بهار خواهم مرد

خبر رسید که تو تا بهار می آیی

در  انتظار تو من تا بهار خواهم مرد

ندیدی و خدا آگهست من هر روز

به اشتیاق رخت چند بار خواهم مرد

تمام زندگی من دراین امید گذشت

که در رکاب تو با افتخار خواهم مرد

 

 

حضرت رقیه (س)

نشان آبله وسنگ وکعب نی کافیست

دگر به لاله رویم نشانه تازم نیست

به سنگ قبرم من بی گناه بنویسید

اسیر سلسله را تازیانه لازم نیست

عدو بهانه گرفت و زد وبه او گفتم

بزن مرا که یتیمم ٬ بهانه لازم نیست

محبتٌت خجلم کرده عمٌه دست بدار

برای زلف خون شسته ٬ شانه لازم نیست

دل مرده ایم مژده درمان بده

یک قطره از کرامت باران بده

دارد نگاه عاشق تو پیر می شود

صبحی برای این شب هجران بده

عمری ست کاسه گدایی  به دست  ماست

روزیٌ ما زگوشهء دلمان بده

از محرم بوی ترا می شود شنید

صاحب عزا به محفل ما جان بده

دارد صدا مادرت از دور می رسد

بر دردهای  فاطمه  پایان بده

 

باتمام عاقلی شیدایی ام            چند سالی می شود زهرایی ام

لذت کل جهان در بند اوست          آسمان پیچیده در لبخند اوست

چادر زهرا برایم نعمت است          اسم زهرا افتخار هیئت است

مادرم قلبش پر از آئینه است         میخ،مهمانش میان سینه است

دلخوشم نامش در دل حکاکی است        خیمهُ ما زیر چادر، خاکی است

شعر اصلی هیئت مکتب الزهرا(س)

هر کس به کسی نازد و من هم به تو نازم

در خلوت دل با تو بود راز ونیازم

من نوکر مولایم

من غلام زهرایم

شد هستی من هیئت

بی خیال دنیایم

جز خیمهء تو لانه و کاشانه نداریم

جز مکتب الزهرا به خدا خانه نداریم

ای زمزمه جانها